Mierzenie ogólnej inteligencji • Psychoterapia - Poznań, Warszawa, Kraków, Lublin, Wrocław

0

Mierzenie ogólnej inteligencji

Od początków badań nad inteligencją istniały dwa zasadnicze trendy: jeden opowiadał się za użyciem testów niewerbalnych, drugi zaś – testów werbalnych, czyli testów, w których instrukcje są podawane słownie, również odpowiedzi mają często taki charakter.

Testy niewerbalne mogą być używane w przypadku ludzi, którzy nie znają danego języka lub nie są wykształceni. Często korzysta się z nich w badaniach osób niedowidzących lub niedosłyszących oraz dzieci upośledzonych, które gorzej wypadają w testach werbalnych.

W tego typu testach badana osoba może otrzymać polecenie ułożenia klocków o różnych kształtach, nakreślenia ścieżki w labiryncie albo też instrukcję dorysowania brakujących części obrazka.

Testy werbalne są oczywiście inne. Akcent kładzie się na rozumienie słów – szczególnie dotyczy to testów słownikowych. Konieczna jest znajomość języka, nawet jeśli badaniu podlega cecha zdolności do myślenia przez analogię, jak na przykład w pytaniu „Co wiąże się z trawą w podobny sposób jak »niebieski« wiąże się z niebem?”

Pierwszy użyteczny test inteligencji ogólnej opracował na początku tego stulecia francuski lekarz i psycholog ALFRED BINET. Wymagał on od dziecka wypełnienia prostych poleceń: nazwania znanych przedmiotów, skopiowania określonych wzorów, wymyślenia rymów, powiedzenia, co by zrobiło w pewnych codziennych sytuacjach, podania definicji słów itp. Był to test obejmujący zarówno zadania werbalne, jak i niewerbalne.

Binet, pod wpływem współpracy z Simonem, zmodyfikował pierwotny test, przekształcając go w użyteczne narzędzie do badania inteligencji dzieci i młodzieży od trzeciego do osiemnastego roku życia. Test ten znany jest jako skala inteligencji Bineta-Simona. Poniżej przytaczamy kilka przykładów oryginalnej skali opublikowanej w 1908 roku, wskazującej, jakie zdolności dzieci uważano za przeciętne dla wieku trzech i siedmiu lat.

– TRZY LATA

– Umiejętność pokazania oczu, nosa i ust.

– Powtórzenie dwóch liczb.

– Umiejętność podania swego nazwiska.

– Nazwanie przedmiotów na obrazku.

– Powtórzenie zdań zbudowanych z sześciu sylab.

– SIEDEM LAT

– Umiejętność nazwania brakujących elementów niekompletnego obrazka.

– Znajomość liczby palców każdej ręki bez liczenia.

– Umiejętność przerysowania rombu.

– Powtórzenie pięciu liczb.

– Policzenie trzynastu groszy.

– Znajomość nazw czterech popularnych monet.

Skala Bineta-Simona została poddana ponownej modyfikacji przez LEWISA M. TF.RMANA i MILESA. Znana jest obecnie jako skala inteligencji Stanford-Bineta. Test ten musi być przeprowadzany

Terman opracował kolejną, drugą wersję amerykańskiej adaptacji skali inteligencji Bineta-Simona w 1937 roku (pierwszą opracował sam w 1916 roku) wraz ze swoją współpracowniczką Maud A. Merrill (1888- -1978). Skala ta była znana pod nazwą Stanford-Binet Intelligence Scalę (przyp. red. nauk ). przez doświadczoną osobę siedzącą naprzeciwko osoby badanej. Badana może być jednocześnie tylko jedna osoba, a trwa to od godziny do dwóch godzin.

Od początków badań nad inteligencją do czasów dzisiejszych stworzono wiele testów wymagających jedynie kartki i ołówka, które można stosować w dużych grupach dzieci lub dorosłych, a które może przeprowadzać nauczyciel lub inna odpowiednio przeszkolona osoba. Testy te zawierają zasadnicze elementy logicznego i twórczego myślenia, rozwiązywania problemów, wyciągania wniosków oraz inne zadania umysłowe oparte na zdolnościach uważanych za wrodzone i mało zależne od ćwiczeń praktycznych. Poniżej przytaczamy niektóre typowe zadania z tego rodzaju testów inteligencji:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>